poimenidou.gr - Κεντρική Σελίδα

σχετικά με μας | χάρτης τόπου | συνδέσειςfrançais

Βιογραφικό Ποίηση Πεζά Επικοινωνία

 

προηγούμενο επόμενο

Γοργόνας Ψίθυροι

Εισαγωγή

Ποιήματα

 

Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης:

Ο πνιγμένος

Ήτανε κι ένας λεβέντης
δύο μέτρα υψηλός
η μουστάκα του στριμμένη
και το βλέμμα ίσια μπρός

Γύρω του όλο κοιτάζει
και τα θαύματα θαυμάζει
της ωραίας Σαλονίκης
που η πεθερά Ελλάδα
έχει ορίσει συννυφάδα
της Αθήνας που πανώρια
τρώει στην τάβλα χάμου
        - χ ώ ρ ι α -

Να ο Πύργος ο Λευκός
στέκεται καμαρωτός
Να το θέατρο παρέκει
το Βασιλικό
που η θάλασσα το βρέχει
τρυφερά με τον αφρό

Πέρα βαθιά στο πέλαγο
στον κόλπο τον Θερμαϊκό
τώρα αγναντεύει να χαρεί
τον ήλιο τον περαστικό
       που

βιαστικός πάει να κρυφτεί
μήπως τον συναντήσει
νυκτός βασίλισσα τρελλή
και με τα χάδια τα γλυκά
η Σελήνη τον κρατήσει

και δεν προλάβει να κρυβεί
μακριά μες τον ορίζοντα
στα κύματα τ’ αφρίζοντα…

Βυθίστηκε κι ο τύπος μας
στις σκέψεις του και ψάχνει
να ξετινάξει απ’ το μυαλό
την παγερή την πάχνη

για να μπορέσει να χαρεί
προτού η γλύκα να φθαρεί
από αυτά τα χάδια
του έρωτα και της χαράς
της θάλασσας και της φωτιάς
ώστε κι αυτός να τα γευτεί

Σαφώς τα δυο τ’ αστέρια
δε θ’ άντεχαν δια παντός
τ’ αγκάλιασμά τους του πυρός
μην τους καούν τα χέρια

Κι εκεί που συλλογιότανε
τις γλύκες της αγάπης
που στο χωριό του άφησε
Νάτος ! Πώς παραπάτησε
πάνω εις τα χαλίκια
και πήγε κι αγκαλιάστηκε
με μία στοίβα φύκια

Σαν πέφτει μέσα στο νερό
«Βοήηθειααα» φωνάζει
-Άστονε δεν πειράζει
να δροσιστεί
να πιει μία γουλιά «γκαζόζα»

έτσι να συνηθίζει
και με θαλασσινό νερό
το φάρυγγά του στο εξής
καλά να καθαρίζει

Ο άνθρωπος πνιγότανε
αργά και λίγο-λίγο…
Αραίωσαν από κοντά
κι αυτές οι μπουρμπουλήθρες
Πώς δεν τον εκατάπιανε
και τίποτα ρουφήχτρες

Μόλις τον είδε ο μπαμπάς
αντέδρασε έτσι μονομιάς:
Βγάζει απ’ το πανταλόνι του
δερμάτινο ζωστήρα
κι αυτός ευθύς τον έχρισε
του βλάχου μας σωτήρα

Εκεί κι αμέσως παρευθύς
τον ψάρεψε επιτόπου
κι έσωσε του ανθρώπου
την ανεκτίμητη ζωή

Χωρίς καμιά διαφήμιση
με μία μόνον κίνηση
έγινε διασώστης
και μέσα εις τα μάτια μας
τέλειος παντογνώστης

«Μπαμπά, πού τά 'μαθες αυτά
εσύ όλα τα κόλπα;»
Και καθώς περπατούσαμε
συνέχεια ρωτούσαμε
ώσπου τελείωσε κι αυτή
η νυχτερινή μας βόλτα

Παρόλ’ αυτά μεις τα παιδιά
        γελάγαμε
με τούτο δω το μάθημα
τί τόθελε το άλμα αυτό
        σε βάθος
κι από αγάπης πάθημα
        θα πνίγονταν
                 ο
           
βλάχος;

 

 

προηγούμενο επόμενο

• Κεντρική Σελίδα • Βιογραφικό • Ποίηση • Πεζά • Επικοινωνία •
σχετικά με μας / χάρτης τόπου / συνδέσειςfrançais

Πνευματικά Δικαιώματα © 2002-2006 Ελένη Ποιμενίδου