poimenidou.gr - Κεντρική Σελίδα

σχετικά με μας | χάρτης τόπου | συνδέσειςfrançais

Βιογραφικό Ποίηση Πεζά Επικοινωνία

 

επόμενο

Τα ζυνίχια δεν κάναν λάθος

Εισαγωγή

Κεφάλαια

 

 

Ο Δερβίσης με το κεχριμπαρένιο κομπολόι

Πατρίδα μου η Γαράλη της Κερασούντος στον Πόντο.  Πατέρας μου ο Πανίκας τη Χακού και μάνα μου η Κυριακή τη Φυτοπουλάντ, από την οικογένεια των Φυτοπουλαίων.

Σα στερνοπαίδι μου άρεζε να κάθομαι σε μιαν άκρη μέσα σε μια συντροφιά μεγαλύτερων ανθρώπων και ν’ αφουγκράζομαι ό,τι ιστορίες διηγούνταν: τις έβρισκα διδακτικές (τη διδασκαλία την είχαμε μέσα στις φλέβες καθότι είμεθα σόι με περίπου πενήντα παπαδοδιδάσκαλους στο ιστορικό μας).

Τελευταίος απ’ όλους ο πρωτότοκος αδελφός και δάσκαλός μου στο σχολείο, ο Χαράλαμπος, που δεν φόρεσε το σχήμα, ήταν ακόμη λαϊκός και άγαμος, απλά δάσκαλος όχι και παπάς.

Μία βραδιά λοιπόν η οικογένεια με μία φιλοξενούμενη παρέα στο πανδοχείο μας κάθονταν γύρω από το τζάκι.  Δεσπόζουσα μορφή στους μειζετέρους ένας δερβίσης περαστικός, κι αυτός, από τα μέρη μας, στα χέρια του ένα πελώριο κεχριμπαρένιο κομπολόι.

Γαλήνιος, σεβαστικός, μιλούσε ήπια και αργά, σαν προμάντευε τα μελλούμενα.  Κι όσο μιλούσε κραπ, κραπ, κραπ σε κάθε κουβέντα του σοβαρή τραβούσε κι έριχνε βαριά προς τα κάτω μία χάντρα, «έναν ζυνίχ».

Τ’ αυτιά μου θέλγονταν με τις προφητείες του, είχα εκπλαγεί: τα παιδικά μου μάτια πήγαιναν να βγουν από τις κώχες τους μ’ αυτά που άκουγα: «Θα πάρετε το δρόμο της προσφυγιάς και από ένδεκα άτομα θα μείνετε μόνον δύο.»

«Μα» έλεγε καθησυχαστικά, σαν για να το πιστέψει και ο ίδιος, ο πατέρας μου, τη Χακού ο Πανίκας «οι καμπάνες μας ηχούν στις εκκλησιές, οι Άγιοί μας μάς προστατεύουν.»

«Όχι, έλεγε ο δερβίσης, οι καμπάνες ηχούν αλλά οι εκκλησίες σας είναι άδειες, οι Άγιοί σας είναι φευγάτοι, δεν σας προστατεύουν πια, σε λίγο θα τους ακολουθήσετε και σεις, κανείς δεν θα μείνει πίσω· ή ίσως εννοούσε: δεν πρέπει να μείνει πίσω.»

Όσο κι αν ο πατέρας είχε την ασθενή άποψη, ο Δερβίσης έμοιαζε να ξέρει, ήταν σίγουρη η προφητεία του, ήταν αληθινή· και κραπ, κραπ, κραπ μέσα στην περισυλλογή του έριχνε τις κεχριμπαρένιες χάντρες.

Τίποτε και κανένας δεν φοβόταν μη τυχόν και βρεθούμε στον δρόμο ανέστιοι, μετά από ρίζωμα δυόμισι χιλιάδων ετών σ΄ αυτά τα χώματα που μας ανήκαν.

Όμως κάτι θάξερε και ο δερβίσης.  Δεν γνωρίζω εάν οι μειζέτεροι τον πίστεψαν.  Εγώ σαν παιδί είχα εκπλαγεί με τις προφητείες, με ενθουσίαζε πως αυτός βρήκε με τις χάντρες αυτό που οι άλλοι δε μπορούσαν να διανοηθούν.  Φάνταζε σοφός, ήρεμος, χωρίς μίσος και πάθος, προνομιούχος με τη γνώση που του έδινε το κεχριμπαρένιο του κομπολόι, θεϊκός μέσα στην ουδέτερη μαντική του αχλή!

Όμως κάτι ξέραν αυτά τα ζυνίχια!  Να μπορούσε άραγε και ο Χαράλαμπον όταν θα εχρίετο ιερέας, όπως ήταν η σειρά στην οικογένειά μας, και θά 'ταν και δάσκαλος και παπάς, να λέγει τα μέλλοντα με τέτοια σιγουριά;

Παρόλο που η οικογένεια εκ του ονόματος είχε και άλλη εξουσία, καθότι Χακού σημαίνει Δικαίου, αυτή του δικαστή, για να μην καταλήγουν οι συντοπίτες μας Πόντιοι στα Τούρκικα δικαστήρια όταν είχαν μεταξύ τους διαφορές, και το λειτούργημα αυτό επαξίως ασκούσε η γιαγιά μας Παρέσσα η επονομαζόμενη Τσαγκαλίνα, διότι δια της ράβδου απέδιδε το δίκηο όπου ανήκε, πίστεψα μέσα στην ψυχή μου ότι ο δερβίσης και μόνον ο δερβίσης είχε τη μαγική δύναμη να λέει αλάνθαστα τα μελλούμενα.

Σαν παιδί βρήκα την αλήθεια: Το κομπολόι, το κεχριμπαρένιο κομπολόι, αυτό ήταν το μυστικό της δύναμής του.  Έτσι λοιπόν, όχι μόνον μάθαινε το μέλλον, αλλά, είχε και τη δύναμη να εκφράζει άφοβα την άποψή του· διότι τα ζυνίχια, κραπ, κραπ, κραπ, ποτέ δεν κάναν λάθος.

Εάν όλοι αντιδρούσαν, εγώ, εγώ λοιπόν κατάλαβα: ο Δερβίσης έλεγε αλήθεια.

Χρόνια μετά αντιλήφθηκα ότι εντάξει την είχε μάθει την αλήθεια και με τρόπο συμπαθούντα την έλεγε αλλά κανένας δεν προτίθετο να ξεβολευφτεί για να τον πιστέψει.  Αυτά που μας μήνυε ήταν απλώς αδιανόητα.

Αυτά τα μέρη ήταν δικά μας

Αυτά τα μέρη ήταν δικά τους

Έτσι ζήσαμε γενεές επί γενεών, τώρα, γιατί και πώς έγινε και οι καμπάνες ηχούν σε άδειες εκκλησίες, γιατί, μα γιατί να έχουν φύγει ο Αη-Γιώργης μας, ο Αη-Δημήτρης, η Αγία μας Παρασκευή, η Παναγία με το βρέφος αγκαλιά, οι άλλοι Άγιοί μας;

Εννοούνται Άγιοι χωρίς εστία, χωρίς τόπο λατρείας και τόποι λατρείας χωρίς Άγιο;  Θεϊκές μορφές στο δρόμο της ταπείνωσης και της προσφυγιάς;  Και το θείο βρέφος «το μωρόν» τί θ’ απογίνει μέσα στις κακουχίες;  Δε μπορεί, κάποιο μπέρδεμα θά 'χει γίνει.

Εγώ όμως τον πίστεψα: κάτι ήξερε ο δερβίσης που οι Άγιοί μας δεν θέλησαν να μας το ειπούν για να μην αποκαρδιωθούμε, για να μην λιποψυχήσουμε, για να υποστούμε με ευπρέπεια και καρτερία αυτό το: «…και από ένδεκα θα επιζήσουν μόνον δύο…»  Ποιοι άραγες;  Άσε, άσε καλύτερα… κουβέντες γύρω από το τζάκι για να περάσει η ώρα.  Κραπ, κραπ, κραπ, οι χάντρες γιατί να λένε προφητείες στα χαμένα, αφού η γης είναι δική μας από τα χρόνια του Ομήρου, του Μέγα Αλέξανδρου, του Βυζαντίου;

Πώς να ξεχάσουμε την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, τη μεγάλη εκστρατεία και τον ανεκτίμητο σεβασμό του στρατηλάτη Μακεδόνα προς τους προσαρτημένους στο άρμα του λαούς, τη μεγαλοπρέπεια και τη χριστιανοσύνη του Βυζαντίου, την παράταση ζωής και την πνευματική αντοχή της Τραπεζούντος, τον πυρρίχιο χορό;

Κι όμως τα ζυνίχια δεν κάναν λάθος…


 

Πανίκας: Παναγιώτης  επιστροφή
μειζέτεροι: ηλικιωμένοι 
επιστροφή
Παρέσσα: Παρασκευή 
επιστροφή
Τσαγκαλίνα: όνομα παράγωγο της λέξης τσαγκάλ (ράβδος) 
επιστροφή

 

επόμενο

• Κεντρική Σελίδα • Βιογραφικό • Ποίηση • Πεζά • Επικοινωνία •
σχετικά με μας / χάρτης τόπου / συνδέσειςfrançais

Πνευματικά Δικαιώματα © 2002-2006 Ελένη Ποιμενίδου