poimenidou.gr - Κεντρική Σελίδα

σχετικά με μας | χάρτης τόπου | συνδέσειςfrançais

Βιογραφικό Ποίηση Πεζά Επικοινωνία

 

προηγούμενο επόμενο

Τα ζυνίχια δεν κάναν λάθος

Εισαγωγή

Κεφάλαια

 

 

Καρντάσια

Καλά και άγια τα χώματα στα μέρη μας.

Ποιος να το φανταζόταν ότι θά 'μαστε ελεύθεροι από κάθε υλικό αγαθό, ελεύθεροι σαν τα πετεινά του ουρανού, χωρίς να μας βαραίνουν πια οι κοινωνικοί θεσμοί και τα περιουσιακά στοιχεία;  Τώρα είμαστε πρόσφυγες υπό διωγμό: εδώ λειτουργούν οι πανανθρώπινοι κανόνες μίας ενιαίας ηθικής τάξης όπου κάθε ανθρώπινο ον συμμερίζεται τον πόνο και την ταλαιπωρία του άλλου, έξω απ’ όσα υπαγορεύουν οι γραπτοί νόμοι.

Πάνω απ’ όλα υπάρχουν οι άγραφοι νόμοι, αυτούς που ο Δημιουργός έβαλε μέσα στον άνθρωπο μαζί με την ανθρώπινη μοίρα και τη φύση του.  Δεν υπάρχουν διακρίσεις.

Από όποιο κατοικημένο μέρος περνούμε οι πιο γεροί χτίζουν φούρνους, κάνουν έργα: η ανταπόδοση είναι η φιλοξενία έστω και αν δεν είναι μέσα στους επίσημους κανόνες του παιχνιδιού.  Η αληθινή ζωή για μας δεν είναι παιχνίδι, είναι το άπαν του παντός, τώρα.

Ας λέγονται τα έργα αγγαρείες, ο απλός άνθρωπος που πλέον κέκτηται τα εδάφη συναισθάνεται, και κρυφά-φανερά ανταποδίδει με τα χρειώδη αυτούς που εργάσθηκαν και θ’ αφήσουν στο πέρασμά τους οικοδομήματα φτιαγμένα με τα χέρια τους.  Τα χτισμένα απ’ τους πρόσφυγες, διωκόμενους προς τους τόπους εξορίας ή διαφυγής μέχρι να φθάσουν στα σημεία από όπου θα τους πάνε στην Ελλάδα, σχολεία και έργα κοινής ωφελείας, γενικά θα θυμίζουν ότι ο ιδρώτας και ο κάματος του ξεριζωμένου ανταμείφθηκε με συμπαράσταση και βοήθεια προς τον υπό διωγμό Έλληνα: Πόντιο, Τουρκόφωνο ή Μικρασιάτη.

Διότι πώς αλλιώς επιβίωσαν κάποιοι για να περάσουν όχι τα στενά της Έλλης, μα τούτη τη φορά το πέλαγος του Αιγέα για να φθάσουν στην Ελλάδα που δε γνώριζαν αλλά θ’ αντίκρυζαν για πρώτη τους φορά, οι Ίωνες, μετά από χιλιάδες χρόνια;

Οι Τούρκοι κάτοικοι ένιωθαν τον ίδιο σπαραγμό βλέποντας τον Ελληνικό πληθυσμό να ταλαιπωρείται.  Κι αυτό διότι πριν την Καταστροφή συναλλάσσονταν, δούλευαν, συνομιλούσαν, αντάλλαζαν απόψεις χωρίς να τους περνά από το νου ότι κάποτε θα 'ρχόταν η στιγμή που θα φοβόντουσαν να φέρονται φιλικά στους συντοπίτες τους.

Σάμπως οι Έλληνες δεν ομιλούσαν την Τουρκική, οι Λαζοί την Ποντιακή;

Σάμπως, όταν η αρρώστια τούς χτύπαγε την πόρτα ο μουσουλμάνος δεν άναβε «κρυφά» ένα κεράκι στον Αη-Γιώργη ή ο Πόντιος δε ζητούσε τη συμβουλή ενός μουσουλμάνου ιερωμένου;

Αυτά διηγούνταν οι μειζέτεροι αυτά και εγώ, τη Χακού ο Γιάνγκον, αργότερα έλεγα και ξαναέλεγα στα δικά μου παιδιά ως αναμνήσεις της πατρίδας μου.

Είναι ψέμα ότι κυκλωτικούς χορούς χορεύαμε χέρι-χέρι με τα καρντάσια μας ή αργότερα στην εξορία δε μας εδόθη χέρι βοηθείας από τους Τούρκους μουσουλμάνους των περιοχών που διαβήκαμε;

Ο απλός λαός όταν σ’ αποκαλούσε καρντάσι σου μαλάκωνε τη λύπη, κι ένα κομμάτι κρυφά δοσμένο ψωμί σου έσωζε τη ζωή.

Εδώ δεν προσμετράται ποιος ήταν ο πλούσιος και ποιος ο φτωχός πια, ποιος ο αφέντης και ποιος ο δούλος.

Όταν ο κόσμος, όσον αφορά τον Ελληνικό πληθυσμό γύρισε τ’ απάνω-κάτω και η δυστυχία, η ορφάνια, η γύμνια έγινε καθημερινή υπόθεση, δεν εξετάζεις εάν το χέρι που σου απλώνεται ευεργετικά είναι τούρκικο ή ελληνικό.

Εάν είναι Τούρκικο σ’ αυτή την τρυφερή ηλικία νιώθεις ευγνωμοσύνη για πάντα διότι η βοήθεια έρχεται αναπάντεχη από εκεί που δεν την περιμένεις.

Ποτέ δεν ξέχασα να λέω «στην Πατρίδα κάναμε αυτό ή το άλλο», καθότι για μένα πρωταρχική πατρίδα είναι ο Πόντος όπου κατ’ ανάγκη κατοικούσαν καί Τούρκοι.  Και κάποιοι σ’ αυτές τις οδυνηρές ημέρες της Πατρίδας στάθηκαν τα Καρντάσια μας.

 

προηγούμενο επόμενο

• Κεντρική Σελίδα • Βιογραφικό • Ποίηση • Πεζά • Επικοινωνία •
σχετικά με μας / χάρτης τόπου / συνδέσειςfrançais

Πνευματικά Δικαιώματα © 2002-2006 Ελένη Ποιμενίδου