poimenidou.gr - Κεντρική Σελίδα

σχετικά με μας | χάρτης τόπου | συνδέσειςfrançais

Βιογραφικό Ποίηση Πεζά Επικοινωνία

 

προηγούμενο επόμενο

Τα ζυνίχια δεν κάναν λάθος

Εισαγωγή

Κεφάλαια

 

 

Στον λήθαργο του ονείρου

Η πορεία του καραβανιού των ρακένδυτων πλέον ταλαιπωρημένων προσφύγων συνεχίζεται σε αυχένες βουνών μέσα στο παγερό κρύο του χειμώνα.  Είχαμε πολλές απώλειες σε ανθρώπινες ζωές.  Οι κακουχίες και οι ελλείψεις μάς έκαναν τρωτούς σε συνθήκες που σε άλλες φάσεις θα μας φαίνονταν γραφικές.  Η έλλειψη των βασικών τροφίμων, η επί καιρώ παραμονή στο ύπαιθρο εξασθένησαν τις δυνάμεις μας.
Όσοι άντεχαν ακόμη βοηθούσαν τους πιο αδύναμους.

Έτσι κι εγώ βρέθηκα στη ράχη μιας γρηάς γερόντισσας που για να με απαλλάξει από την κούραση της πορείας μέσα στο χιόνι με κουβαλούσε στην πλάτη της.  Έκαμνε υπομονή να περάσουμε τον τράχηλο μιας χιονισμένης βουνοκορφής.  Αφού τον περάσαμε, σ’ ένα πιο προστατευμένο σημείο όλη η αλυσίδα των ανέστιων Ποντίων σταμάτησε να ξαποστάσει και να ανακτήσει τις δυνάμεις της σε μία στάση κανά-δυο ημερών.

Όπως συνήθως γινόταν, μάζευαν λιανόκλαδα και έστηναν μία πυρά όπου όλοι ζεσταίνονταν ολόγυρα, στέγνωναν τα τυχόν μουσκεμένα μιντέρια, σκεπάσματα, λύναν τους μποξάδες μη τυχόν περίσσεψαν λίγα φούρνικα, καλαμποκίσιο προεψημένο αλεύρι, λίγο κορκότο για τον χυλό που θα ζέσταινε το στομάχι, ώστε να τους πάρει ο ύπνος.  Αν ήταν τυχεροί κι είχαν κάνα κρεμμύδι, τότε το βραδυνό φαγητό θα ήταν ακόμη καλύτερο.

Σ’ αυτόν τον πρόχειρο καταυλισμό όλοι βοηθούσαν όλους, και, ως συνήθως, γινόταν και η αναφορά των απωλειών ώστε να ξεύρουν πώς και ποιοι συνεχίζουν μαζί.

Εδώ η γερόντισσα δοκίμασε να κατεβάσει το μικρό Γιάνγκο από την πλάτη της αλλά δε μπορούσε, το παιδί είχε παγώσει έτσι όπως το είχε, εξασθενημένο και ταλαίπωρο, δεμένο πάνω της για να μην της πέσει· με τον τσουχτερό παγωμένο αγέρα τα άκρα του είχαν ξυλιάσει, ήταν επικίνδυνο να το ζορίσουν και να το απαγκιστρώσουν από το κορμί της γυναίκας.

Πάνω στις αδύνατες άτσαλες φλόγες της φωτιάς σιγά-σιγά, δειλά-δειλά, εθέρμαναν το παιδί, χαμένο μέσα στο λήθαργο, ημιθανές, για να το επαναφέρουν, να το ξεχωρίσουν από την πλάτη της γρηάς που το κουβαλούσε.

Μα πώς και γιατί όλες αυτές οι ανθρώπινες μορφές κινούνται γύρω μου!  Γιατί χορεύουν αχνά-αχνά κι αλλάζουν σχήματα μπροστά στα μάτια μου, τα κουρασμένα από τις εκλάμψεις της πυράς;

Τί ωραία οράματα μου έκαναν συντροφιά όσο βρισκόμουν στη ράχη της γενναίας Ποντίας που ατρόμητη περπατούσε πάνω στα χιόνια!  Περάσαμε μαζί λόγγους και βουνοκορφές σα σε περήφανο άλογο καβάλα, και, τροτ, τροτ, τροτ το χιόνι υποχωρούσε στο πέρασμά μας.

Τί ηδύς λήθαργος κι αυτός, να περπατάς παρέα μ’ ό,τι γλυκύτερο αγάπησες!  Νάτη η μάνα, ο πατέρας, ο πάππον, η καλομάνα μ’ η Παρέσσα, ο Χαράλαμπον με τη βίτσα στο χέρι να μας οδηγεί δείχνοντας το μονοπάτι μέσα στα παγωμένα χιόνια, στοιβαγμένα από καιρό, κι ο ουρανός, αγέλαστος και βαρύς, να μας σκεπάζει προστατευτικά.  Σαν εικόνισμα, αυτοί μπροστά μας και εμείς πίσω.

Όμως τρυφερό και το χάιδεμα της φλόγας που μου ζεσταίνει τα μάγουλα...

Έι, μη φεύγετε από κοντά μου όλοι εσείς οι σπιτικοί, μη με αφήνετε μόνο, αν θέλετε δώστε το χέρι να με τραβήξετε κοντά σας, να βλέπω κι εγώ από ψηλά την πορεία των Ποντίων που προχωρούν και προχωρούν..., δεν θα τη χάσω από τα μάτια μου· Μάνα, πάρε με κοντά σου κι εγώ θ’ ακολουθώ σαν προστατευτικό συννεφάκι το Δημητρό μας στον επίπονο δρόμο του έως ότου φθάσει εκεί που θα ριζώσει ξανά.

Τώρα, μάνα, δώσε το δικό σου χάδι για να ξαποστάσω κοντά σου· νάτη και η Παρασκευή, αδερφούλα, που προτού χαρείς και σε δούμε νυφούλα, έφυγες από κοντά μας.  Μη με κοιτάς έτσι λυπημένα, σα ζωγραφιστή είσαι με τις νοικοκυρεμένες, καλοπλεγμένες κοτσίδες που φθάνουν ως τη μέση σου, έτσι είσαι πιο όμορφη, φέρ’ τες μπροστά να φαίνονται σα φωτοστέφανο στο νεανικό σου πρόσωπο.

Μα γιατί φύγατε όλοι ξαφνικά και μ’ αφήσατε στη ζεστή αφή της φωτιάς που τσιτσιρίζει;

«Ζει, φώναξαν οι γυναίκες, μην το τρομάξετε το μωρόν, συνήλθε από το λήθαργο του ονείρου, επανήλθε.  Σιγά-σιγά να του δώσουμε κάτι ζεστούτσικο να πιει.»

Το θαύμα έγινε, ο κίνδυνος πέρασε.

Τη Χακού ο Γιάνγκον εσώθεν!

 

προηγούμενο επόμενο

• Κεντρική Σελίδα • Βιογραφικό • Ποίηση • Πεζά • Επικοινωνία •
σχετικά με μας / χάρτης τόπου / συνδέσειςfrançais

Πνευματικά Δικαιώματα © 2002-2006 Ελένη Ποιμενίδου