poimenidou.gr - Κεντρική Σελίδα

σχετικά με μας | χάρτης τόπου | συνδέσειςfrançais

Βιογραφικό Ποίηση Πεζά Επικοινωνία

 

προηγούμενο επόμενο

Τα ζυνίχια δεν κάναν λάθος

Εισαγωγή

Κεφάλαια

 

 

«...και από ένδεκα θα επιζήσουν μόνον δύο...»

Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο νου μετά την επαναφορά μου από το λήθαργο του ονείρου ήταν η μαντική ρήση «...και από ένδεκα θα επιζήσουν μόνον δύο... ». Πού να βρίσκεται άραγες ο δερβίσης;

Τώρα ο κύβος ερρίφθη: Ένας ο αδελφός μου, δεύτερος εγώ.

Στη χώρα την ονειρική του λήθαργου μείναν οι εννέα από εμάς, και στο δύσβατο μονοπάτι της ορφάνιας και της προσφυγιάς μπήκαν οι δύο εναπομείναντες, ο Δημητρόν, κι εγώ ο Γιάνγκον· τυχεροί ή άτυχοι;

Θα δείξει ο χρόνος.

Εάν κρίνουμε ότι εδώ είναι η ζωή, τυχεροί.

Αν δούμε ότι εδώ είναι ο δρόμος ο γεμάτος οδύνη, εμπόδια και δυσκολίες, άτυχοι.

Εάν πούμε ότι τυχεροί είναι όσοι έφυγαν και βρίσκονται όλοι μαζί στη χώρα των ονείρων, εμείς οι δύο ατυχήσαμε: ορφανά, ρακένδυτα, δεν έχουμε άλλη επιλογή, ακολουθούμε τους πατριώτες μας, εμείς τουλάχιστον έχουμε αυτούς, άλλα παιδιά, ίσως, δεν έχουν ούτε τούτη τη στήριξη στη ζωή.

Σε τέτοιες δύσκολες φάσεις θαρρώ πως καλά είμαστε κι έτσι.  Η ανθρωπότητα δεν ψεύτυνε.  Κρατά τις αξίες της: Όλοι δίνουν χέρι βοηθείας, όσο τους είναι μπορετό, σε απροστάτευτα άτομα που έμειναν μόνα στη ζωή.  Δε διαλέγουν.  Δίνουν ό,τι μπορούν στο συνάνθρωπό τους.  Το ίδιο κάνουν και οι Τούρκοι σαν τύχει και περάσουμε από κατοικημένα μέρη.

Οι χανούμισσες είναι γλυκειές και συμπονετικές.

Οι άνδρες πιο περήφανοι.  Αν κάποιο «παιδί του δρόμου», όπως λέμε σήμερα, ζητήσει ελεημοσύνη, αμέσως του εμπιστεύονται ό,τι κρατούν στα χέρια να το κουβαλήσει σπίτι.  Μετά την εργασία, δηλαδή το κουβάλημα, στην πόρτα του σπιτιού έρχεται η αμοιβή και το φιλοδώρημα· δε νιώθουν την ελεημοσύνη τόσο αξιέπαινη πράξη, για αυτόν που την παρέχει, όσο την αμοιβή για κάποιο θέλημα.  Είναι λεπτομέρεια που την θυμάμαι σα στοιχείο αγωγής και συμπεριφοράς.

Μα ο ενθουσιασμός πάει πια.  Οι πληθυσμοί έχουν κουραστεί από τις δυσκολίες και το πλαίσιο είναι τραγικό πλέον.  Δε μπορεί να περνάς καλά όταν ο κόσμος καταρρέει γύρω σου.  Όταν οι μισοί φθάνουν στο χείλος του γκρεμού, οι άλλοι μισοί δεν έχουν και πολλά περιθώρια ευημερίας.

Η τάξη έχει διαταραχθεί.  Η ζωή έχει διαρραγεί· χρειάζεται χρόνος για να κλείσει το ρήγμα και να επουλωθούν οι πληγές.

Όσο για μας, δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής, η Καταστροφή έχει συνέπειες που, όπως θα φανεί στη μετέπειτα ζωή μας, είναι καθοριστικές.  Μας έχουν σφραγίσει για πάντα.  Το νερό του ποταμού δεν αλλάζει κατεύθυνση, δε ρέει ποτέ προς τα πίσω, κυλά ίσια μπροστά.  Έτσι κι εμείς: Κοιτάζουμε μόνο μπροστά, ποτέ πίσω.

Η νοσταλγία δεν έχει θέση πουθενά.  Παντού στενότητα χώρου.  Όσο για τον χρόνο...  Είναι τόσο ταχύς συνάμα και αργός, πράγμα περίεργο, ο ρυθμός της ζωής, το παρόν που ρέει, μας απασχολεί έτσι που το μυαλό μας είναι γεμάτο από αυτά που συμβαίνουν.

Δεν ακούς να λένε πώς θα γινόταν καλύτερα ή σωστότερα.  Αυτές οι λέξεις δεν υπάρχουν: δεν υπάρχει χρόνος για να δημιουργούμε εκδοχές και ποια θα ήταν η καλύτερη επιλογή.

Τα γεγονότα τρέχουν, τρέχουμε και 'μεις· οι στιγμές αυτές μοιάζουν με ανεμοστρόβιλο που αρπάζει ό,τι βρει αφού το ξεπατώσει από τις ρίζες για να το πετάξει σα μικρό σκουπίδι σε μιαν άλλη μεριά, πέρα μακριά.

Οι απώλειες είναι σοβαρές, είναι φυσικός νόμος.

Αυτός ο νόμος ίσχυσε και για μας.

Ο ανεμοστρόβιλος δεν έκανε διαλογή, για τον απλό λόγο ότι δε μπορεί, εκ της φύσεώς του, να κάνει.  Μόνον απολογισμούς αριθμητικούς επέτρεψε: πόσους σήκωσε, πόσοι χάθηκαν και διαλύθηκαν στα ύψη, πόσοι στην πραγματικότητα αφέθηκαν βιώσιμοι πάνω στο έδαφος που πατούσαν.

Όση συμπόνια κι αν εισπράχθηκε, όσο κι αν οι ομοιότητες προσέγγιζαν τους δύο λαούς, θέλει χρόνο για να γιατρευτούν οι συνέπειες.  Κοντά στα γεγονότα και αμέσως μετά, μετράς απώλειες και όχι μόνον.

Τα λοιπά γίνονται «επωφελές διήγημα» για τους μεταγενέστερους, εάν, βέβαια, μπορούν να το δουν έτσι.  Διότι το ράπισμα άφησε αποτύπωμα στις παρειές καί των δυο λαών.

Οι χαρακτηρισμοί μοιάζουν άτοποι, αυτές τις στιγμές μόνον η ανθρώπινη υπόσταση έχει αξία, έτσι που οι άνθρωποι είναι αποξενωμένοι από τα υλικά αγαθά.  Δεν στέκει ότι σε παρόμοιες περιστάσεις η ζωή χάνει την αξία της, ίσα-ίσα, η ίδια η ζωή είναι η μοναδική αξία που μας μένει.

Δε γίνεται αντικείμενο συναλλαγής.

Όποια βοήθεια δεχθήκαμε γι’ αυτό μας εδόθη.

                   Και επιβιώσαμε...

 

προηγούμενο επόμενο

• Κεντρική Σελίδα • Βιογραφικό • Ποίηση • Πεζά • Επικοινωνία •
σχετικά με μας / χάρτης τόπου / συνδέσειςfrançais

Πνευματικά Δικαιώματα © 2002-2006 Ελένη Ποιμενίδου